Gesjoemel met adoptie

Zonder medeweten van ouders naar Nederland. Met adopties vanuit Bangladesh in de jaren 70 en 80 is gesjoemeld. De biologische ouders wisten vaak niet dat hun kind voor adoptie naar het buitenland ging.

Opgevoed door verstandelijk beperkte ouders

In de brugklas van 1991 hebben veel kinderen op school toneel moeten spelen om een vreselijke thuissituatie te verbloemen. Zo wordt Rosita opgevoed door twee ouders die verstandelijk beperkt waren. Ze kreeg te maken met veel huiselijk geweld, moest als klein meisje al voor haar ouders en broertjes zorgen en mocht van haar vader geen huiswerk maken zodat zij niet veel slimmer dan haar ouders zou worden. In haar oude school vertelt zij aan Patrick hoe het klaslokaal voelde als een veilige ontsnapping van thuis. Maar ook over hoe de onvrijheid thuis haar heeft getekend voor het leven.

Ongewenst kind

In de brugklas van 1991 hebben veel kinderen op school toneel moeten spelen om een vreselijke thuissituatie te verbloemen. Aartie werd als ongewenst kind een opstandige puber. Ze liep weg van huis, sliep als dertienjarig meisje in het park en verliet uiteindelijk snel het ouderlijk huis zonder ooit veel liefde te hebben gevoeld. Tot ze op de markt John ontmoet. Hij overstelpt haar met liefde en aandacht en zorgt ervoor dat Aartie zich weer een volwaardig mens kan voelen

Rechter: vader mag behandeling niet afdwingen

Advocaat vader aan het woord bij Pauw. De 12-jarige David uit Noord-Holland hoeft geen chemokuur te krijgen als hij dat niet zelf wil. Zijn vader was naar de rechter gestapt om een chemokuur af te dwingen, maar die oordeelde anders.

Een 12-jarige jongen kan volgens de kort gedingrechter in Alkmaar niet worden gedwongen om een chemokuur te ondergaan tegen zijn hersentumor.

De rechter wees een verzoek af van de vader, die juist wel wil dat de jongen wordt behandeld. Wanneer de tumor niet behandeld wordt is de kans 80 procent dat hij terugkomt. Als David wel verder zou gaan met behandeling, is de kans dat de tumor terugkomt gedaald tot 50 procent.

Volgens de wet moeten kinderen tussen de 12 en 16 jaar zelf toestemming geven voor ingrijpende medische behandelingen. Dat betekent dus dat ze die behandelingen ook mogen weigeren. De voorwaarde is wel dat het kind in staat is om de gevolgen van de beslissing te overzien: dat hij wilsbekwaam is.

Volgens de psychiater die de jongen onderzocht, is hij dat. Hij heeft een sterke wil om te leven, maar kan ook nadenken over de dood. De rechter zag daarom geen ruimte om de wil van de jongen terzijde te schuiven.

De gescheiden ouders van de jongen verschilden van mening. De moeder steunde haar zoon, en zocht vooral heil in het alternatieve circuit. Vanwege het meningsverschil tussen de ouders was de jongen onder toezicht geplaatst van jeugdzorg.

De vader van David spande twee weken geleden een kortgeding aan tegen de stichting De Jeugd- & Gezinsbeschermers, die toezicht heeft op het kind. De behandeling vond achter gesloten deuren plaats.

De rechter zei vrijdag „de twijfel bij de vader over de wilsbekwaamheid van het jongetje te begrijpen”, maar „geen ruimte te hebben om in te grijpen.” Volgens hem laten de rapportages over de wilsbekwaamheid van het kind geen enkele ruimte voor twijfel en hebben instanties en artsen rechtmatig gehandeld door het besluit van het kind te respecteren.

Waarom worden draagmoeders in het buitenland gezocht?


Een homokoppel uit Heerlen wil dolgraag een kind, maar moet daarvoor naar het buitenland. De reden? In Nederland mogen zij niet op zoek naar een draagmoeder. Waarom is dat zo, en moeten we de regels niet veranderen? Daarover praten we in AvondGasten met Gerrit-Jan Meulenbeld, voorzitter van het COC Limburg en met Ron van Golde, hoofd IVF van het ziekenhuis in Maastricht.

Crowdfundingsactie moet homo-stel helpen bij kinderwens

Een homokoppel met een kinderwens. Dat blijkt anno 2017 nog knap lastig in Nederland. Tommy en Julien uit Heerlen zijn er al een tijd mee bezig, maar in Nederland gaat hun wens niet in vervulling, dus zoeken veel homokoppels hun heil in het buitenland. Ook Tommy en Julien proberen dat. In Zuid-Afrika hebben ze een draagmoeder gevonden én een vrouw die haar ei-cel wil doneren. Aan zo’n behandeling hangt een prijskaartje van tienduizenden euro’s. Daarom is het koppel een crowdfundingsactie gestart, om geld in te zamelen en zo hun kinderwens in vervulling te laten gaan.

Heeft iedereen het recht om kinderen te krijgen?

Heeft iedereen het recht om kinderen te krijgen of moet je sommige vrouwen dwingen tot verplichte anticonceptie? Er ligt inmiddels een nieuw wetsvoorstel dat zegt dat je in sommige gevallen als overheid moet ingrijpen. De Rotterdamse wethouder Hugo de Jonge is voorstander. Hij pleit ervoor om kwetsbare vrouwen te verplichten tot anticonceptie als blijkt dat ouders echt niet voor hun kind kunnen zorgen. De vraag is of dat echt een gelegitimeerde oplossing is? En kunnen hulpverleners misschien nog veel meer doen? Daarover gaat het met Hugo de Jonge, verpleegkundig specialist Connie Rijlaarsdam en medisch ethicus Gert van Dijk.

Nergens plaats voor Siebe

Voor naar schatting vijfhonderd zwaar verstandelijk gehandicapten met ernstige gedragsproblemen is er geen plaats in een instelling, constateert cliëntenorganisatie MEE. De moeder van de 14-jarige Siebe, zit met de handen in het haar.

Waarom lukt het niet om kindermishandeling te voorkomen?


Zo’n 120.000 kinderen in Nederland zijn het slachtoffer van kindermishandeling. Dat zijn ongeveer 533 basisscholen vol. Het oordeel van inspecteurs is iedere keer bedroevend: ‘We hebben onvoldoende gedaan om de veiligheid van dit kind te waarborgen.’ Waarom lukt het instanties niet om de mishandelingen te voorkomen? Bij een melding van kindermishandeling is het van belang om aan waarheidsvinding te doen. Want wat is er precies gebeurd en wie heeft daar welk aandeel in gehad? Dat kan consequenties voor het eventuele uit huis plaatsen van het kind of het toewijzen van het kind aan een ouder. Maar hoe wordt zo’n onderzoek gedaan? Wie zijn daar bij betrokken? En hoe goed verloopt zo’n onderzoek? De Monitor kijkt hoe bij meldingen van kindermishandeling de waarheidsvinding wordt gedaan en hoe het gaat. Enkele tipgevers hebben zich gemeld naar aanleiding van zo’n onderzoek. Want volgens hen is dat niet goed gedaan. Is dat ook zo? Of is het moeilijk om bij gevallen van kindermishandelingen te achterhalen wat nu waar is en wat niet?