‘Meerouderschap moet geregeld in de wet’

Deelouderschap moet worden geregeld in de wet. Dat vindt homorechtenorganisatie COC. Een kind kan nu voor de wet maar twee ouders hebben, maar steeds meer kinderen hebben drie of zelfs vier ouders. Dit komt met name voor bij homo-ouderstellen. Cijfers zijn er niet, maar schattingen lopen op tot duizenden gezinnen en dit neemt steeds meer toe. COC Nederland pleit ervoor deze ouders dezelfde rechten te geven als ‘gewone’ ouders.

Er zijn volgens het COC verschillende problemen waarmee meeroudergezinnen kampen: als de ‘officiële’ ouders wegvallen bij een scheiding of overlijden, is het onzeker of het kind verder mag worden opgevoed door z’n derde of vierde ouder. De derde en vierde ouder worden niet erkend door de wet, en dat levert veel praktische problemen op: van belastingen tot het tekenen van een schoolbriefje en bezoeken van een ouderavond.

Er zijn ook argumenten tegen meerouderschap. Machteld Vonk van de Universiteit Leiden heeft onderzoek gedaan in British Colombia in Canada, waar sinds 2013 de mogelijkheid bestaat om met drie personen ouder te zijn. Een mogelijk conflict kan problemen veroorzaken: “Wat als er ruzie komt? Op grond waarvan moet de rechter beslissen? Moet die dan alsnog twee ouders aanwijzen? De rechter zal op dit moment kijken naar family life, dus hoe de verdeling van de zorg tussen de ouders in de praktijk is, en naar afspraken die de ouders hebben vastgelegd.”

Ouders onder druk gezet om hun kind ADHD-medicatie te geven

In onze tweede uitzending over ‘de ADHD-epidemie?’: scholen die ADHD-medicatie als voorwaarde stellen om een kind toe te laten op school en ouders die voor de keuze worden gesteld: of medicatie of uw kind moet naar het speciaal onderwijs.​ ​Gaan scholen hier niet de schreef over?

In de afgelopen tien jaar is het gebruik van ADHD-medicatie verviervoudigd. Ruim 250 duizend mensen in Nederland slikken momenteel pillen tegen​ ​hyperactiviteit, impulsiviteit of een korte aandachtsspanne. In ons dossier ‘de ADHD-epidemie?’ ​onderzoeken wij de de vraag: zijn er steeds meer kinderen met ADHD of hebben wij als maatschappij, opvoeders en onderwijzers steeds meer last van druk en impulsief gedrag?

Na onze eerste uitzending​ ​werde​n​ we overladen met reacties van verontruste mensen. Tientallen ouders schrijven ons dat ze zich onder druk gezet voelen door school om hun kind te laten testen op ADHD. In sommige gevallen worden er door scholen zelfs ultimatums gesteld: of medicatie of naar het speciaal onderwijs. Zo lezen we in een brief van school die gericht is aan de ouders van een kind met gedragsproblemen:

‘De vertegenwoordigers van de school adviseren dringend tot het inzetten van medicatie. (…) Indien dit niet het geval is, dan moet buiten de school naar een vervolgtraject worden omgezien.’

Ook ontvangen we een opmerkelijk geluidsfragment​ i​n de mail. We horen een ouder, orthopedagoog en mentor met elkaar in gesprek over het probleemgedrag van een kind. Dat zou op school dusdanig uit de hand lopen, dat er nog maar een oplossing lijkt te zijn: of medicatie of naar het speciaal onderwijs.​ ​Maar medicatie is geen optie voor deze jongen​, vinden de ouders​. Bij eerder gebruik was al gebleken dat de jongen erg veel last had van bijwerkingen​.​ ​Tegelijkertijd willen de ouders hem niet ​naar het speciaal onderwijs ​laten afstromen. Een duivels dilemma.

Iedereen kan je Facebookfoto’s gebruiken

Niet alles op Facebook, Instagram, WhatsApp, YouTube, Twitter, Pinterest of andere social media is wat het lijkt. Zo kan een persoon achter een profiel op Facebook heel iemand anders zijn. Maar waarom doen mensen op Facebook zich voor onder een valse identiteit? Dat doen ze om bijvoorbeeld iemand te verleiden tot een afspraak en dat is niet altijd even onschuldig. Dit heet grooming.

Geef me ’s ongelijk

Julius (15) is zeer slim. Door hevig te provoceren heeft hij het te bont gemaakt en wordt hij van zijn school in Amsterdam-Zuid gestuurd. Hij moet gaan werken aan zijn gedrag.

Julius moet minder blowen en zijn mening voor zich houden. Zijn gescheiden ouders en andere begeleiders proberen hem te helpen, maar hij vindt communistisch gedachtegoed, internationale politiek en vogelbekdieren interessanter. Hij snapt niet waarom hij zich moet conformeren aan wat andere mensen normaal vinden.

Ik maak het zelf wel uit -deel 3-

Nancy (40) is onlangs gescheiden en haar bedrijfje is failliet verklaard. Ze woont nu, samen met haar twee zoons, in een flatje in een sfeerloze nieuwbouwbuurt in Amsterdam. Darnell (16), haar oudste zoon, behoort tot de ‘top 600’, een lijst van de 600 meest criminele jongeren die de gemeente Amsterdam heeft samengesteld.

Michel (44), vroeger een doorgewinterde crimineel, woont in Amsterdam-Noord en is vader van Tiffanie (17). De gescheiden vader Michel moest de jonge Tiffanie al snel regelmatig ophalen bij het politiebureau en moest kiezen tussen zijn criminele activiteiten of de opvoeding van zijn dochter. Hij koos voor het laatste. Sindsdien heeft Tiffanie in verschillende opvangtehuizen gezeten, maar probeert Michel er zoveel mogelijk voor haar te zijn.

Ik maak het zelf wel uit -deel 2-

Nancy (40) is onlangs gescheiden en haar bedrijfje is failliet verklaard. Ze woont nu, samen met haar zoon Darnel (18), in een Amsterdamse flatje. Darnel zegt thuis weinig, maar buiten op straat is hij onderdeel van een jeugdbende. Jeugdzorg wil nu voor de derde keer de zorg van Darnel overnemen en laat het op een kort geding aankomen. De rechter geeft Darnel nog een laatste kans het thuis te proberen. Hij moet wel naar een speciale onderwijsinstelling voor kinderen en jongvolwassenen die niet meer te hanteren zijn op andere scholen. En Nancy, die het gedrag van de jongeren in haar wijk niet meer kan aanzien, probeert buurtactiviteiten op te zetten.

Ik maak het zelf wel uit -deel 1-

Nancy (40) is onlangs gescheiden en haar bedrijfje is failliet verklaard. Ze woont nu, samen met haar twee zoons, in een flatje in een sfeerloze nieuwbouwbuurt in Amsterdam. Darnell (16), haar oudste zoon, behoort tot de ‘top 600’, een lijst van de 600 meest criminele jongeren die de gemeente Amsterdam heeft samengesteld. Michel (44), vroeger een doorgewinterde crimineel, woont in Amsterdam-Noord en is vader van Tiffanie (17). De gescheiden vader Michel moest de jonge Tiffanie al snel regelmatig ophalen bij het politiebureau en moest kiezen tussen zijn criminele activiteiten of de opvoeding van zijn dochter. Hij koos voor het laatste. Sindsdien heeft Tiffanie in verschillende opvangtehuizen gezeten, maar probeert Michel er zoveel mogelijk voor haar te zijn.

Kinderombudsman waarschuwt na nieuwe webcam-zedenzaak

Ouders moeten zich veel meer verdiepen in het internetgedrag van hun kinderen. Die dringende oproep doet kinderombudsman Marc Dullaert vanavond in EenVandaag naar aanleiding van de tweede grote webcam zedenzaak in korte tijd

De nieuwe omvangrijke zedenzaak, waarbij vierhonderd kinderen door een man uit Amsterdam via de webcam zouden zijn aangezet tot seksuele handelingen, laat wederom zien dat het gebruik van internet voor kinderen niet zonder gevaren is. Kinderombudsman Marc Dullaert doet in EenVandaag een dringende oproep: “Ik doe echt een oproep aan ouders. Je moet je kinderen wijzen op de gevaren van het internet. We kunnen niet langer de kop in het zand steken. Als ouders moeten we internetwijs worden maar we moeten ook onze kinderen internetwijs maken.”

Marc Dullaert vindt het belangrijk dat ouders meer internetwijs worden en in gesprek gaan met hun kinderen. De Kinderombudsman: “Ik denk zeker dat het wordt onderschat door ouders. Ouders zijn over het algemeen niet internetwijs, kinderen zijn daarin veel verder dan hun ouders. Ouders zouden zich echt een beetje bij moeten scholen. Ik denk dat ze vaak internet of computergebruik afwijzen. Dat betekent dat wat kinderen mee maken ze ook niet delen. Als het bij voorbaat wordt afgewezen dan neem je je ouders niet in vertrouwen.”

Uit het rapport kinderenrechtenmonitor van 2013 van de Kinderombudsman blijkt dat 15 procent van de jongeren wel eens een afspraakje maakt via het internet. Daarvan weet een op de zes kinderen niet met wie ze daadwerkelijk afspreken. EenVandaag neemt de proef op de som en gaat zelf het internet op, bij de eerste poging hebben we al beet. Een jongen van 28 jaar, die denkt dat hij met een 14 jarig meisje chat. Het leeftijdsverschil is geen probleem volgens de 28-jarige en al snel worden er seksuele vragen gesteld. “Heb je al tietjes? Vinger je al? Zullen we skypen? Het is beter als je ouders dit niet weten, want wat wij doen mag niet zegt de jongen.” Hij wil graag afspreken om samen te gaan zwemmen, te knuffelen en wat te voelen.

Het is onomkoopbaar zegt Marc Dullaert, we moeten naar een zelfregulering systeem. “Net zoals dat we een kijkwijzer voor gewone programma’s hebben of een kijkwijzer hebben voor gaming, zal ook internetmateriaal geclassificeerd moeten worden.”

De echte jongens film

Worden jongens lastiger of hebben wij als maatschappij, opvoeders en onderwijzers, steeds meer last van jongensgedrag? Waar vroeger kinderen nog gewoon druk, onrustig of juist in zichzelf gekeerd waren, wordt dat gedrag de laatste tijd steeds meer gelabeld als bijvoorbeeld ADHD of Asperger.

Omdat jongens ook in het onderwijs minder ‘in het gareel’ lopen dan meisjes, heeft die etikettering voor jongens vaak eerder consequenties. Met de moeizame schooltijd van haar eigen zoon als rode draad, onderzoekt Katinka de Maar hoe jongens in het onderwijs hun weg proberen te vinden. De maakster kijkt ook naar het grotere geheel: kunnen jongens nog wel echte jongens zijn in de hedendaagse maatschappij en wat vinden die jongens er eigenlijk zelf van?