Wethouders kunnen zware jeugdzorg niet betalen

Wethouders van gemeenten die veel jongeren opvangen met intensieve jeugdzorg trekken aan de bel. Ze lijden verlies op de jeugdzorg. Een deel van de jongeren die zij zorg bieden, komt van elders. Maar als de instelling de voogdij heeft, is het hun gemeente die opdraait voor de kosten. En dat moet veranderen, vinden de wethouders.

Ouders Lyme patiënten verdacht van kindermishandeling

Ten minste vijftig ouderparen van kinderen met de ziekte van Lyme zijn de afgelopen twee jaar geconfronteerd met een verdenking van kindermishandeling. Terwijl hun kinderen maandenlang ziek thuis zaten en niet of nauwelijks naar school gingen, schakelden omstanders Veilig Thuis in, het meldpunt voor huiselijk geweld en kindermishandeling. De meldingen zijn binnengekomen bij de Belangenvereniging Intensieve Kindzorg (Bvikz).

Een van de moeilijkheden is dat veel patiënten de diagnose Lyme van een buitenlandse arts kregen. “Er wordt gezegd: de diagnose komt uit het buitenland en is minder waard. Dan krijg je simpelweg dat de Belgische arts een andere diagnose stelt dan de Nederlandse arts. En Veilig Thuis volgt de Nederlandse arts,” zegt Erica Vrijmoet, een van de moeders die een melding op de mat kregen. Voorzitter Vera Hooglugt: “In onze ogen gaat het in al die gevallen om onjuiste meldingen. Het gaat hier om kinderen bij wie de ziekte van Lyme is gediagnosticeerd door hun behandelend artsen. Kinderen die te ziek zijn om naar school te gaan, maar hier toch toe worden gedwongen.” Als ouders vasthouden aan een behandeling, waarin Nederlandse experts geen vertrouwen hebben, kunnen hulpverleners van Veilig Thuis dat als verwaarlozing interpreteren en daarmee mogelijk als kindermishandeling. De gezinnen zijn nog altijd lamgeslagen door de confrontatie met Veilig Thuis.

Veel kinderen blijven lange tijd angstig. Een van de tieners in de uitzending van EenVandaag: “Er werd ons verteld dat onze ouders een soort misdadigers waren, dat die het ons aandeden. Dat was voor mij totaal ondenkbaar (…) Ik heb er nog steeds last van. De veiligheid die ze zouden moeten brengen, brengen ze niet.” Moeder Erica Vrijmoet: “Ik denk dat er slachtofferhulp moet komen voor kinderen die dit meemaken, want het is ongelooflijk ingrijpend. De gezinnen zijn al verzwakt door de ziekte en dit komt er als een bulldozer overheen.” Veilig Thuis is zich ervan bewust dat de impact van een melding groot is voor gezinnen en dat de hulpverleners stevig kunnen binnenkomen. Maar er is ook een andere kant, waar kinderen echt onveilig kunnen zijn. Tanno Klijn, voorzitter van landelijk netwerk Veilig Thuis: “Wij weten ook wat het effect is op kinderen als een melding wel terecht is gedaan en er wel degelijk sprake is van kindermishandeling of huiselijk geweld.”

Doden liegen niet; De zaak Sharleyne


Forensisch patholoog Frank van der Goot neemt je mee in zijn dagelijks leven met de dood. Gedreven door nieuwsgierigheid en passie voor zijn vak zoekt hij altijd naar de ware toedracht van de dood.

Zorgverlener sjoemelt met PGB’s

In deze tweede uitzending over PGB’s, onderzoeken we een specifieke zorgverlener die met PGB-gelden werkt. We kregen 31 onafhankelijke klachten over deze organisatie binnen. Hoe fundamenteel zijn deze klachten en waarom is de zorgverlener nog steeds actief, hoewel er verre van goede zorg geleverd wordt?

Na ons verhaal over minderjarigen die ineens worden opgezadeld met een pgb-schuld, kregen we tientallen tips van mensen die ontevreden zijn over de zorg die ze via hun persoonsgebonden budget hebben gekregen. Ook kregen we tientallen tips over een zorginstelling die in verschillende gemeenten actief is. De klachten van oud-cliënten en oud-medewerkers komen overeen: de zorg zou bij de instelling ernstig tekort schieten. Tipgevers geven aan dat ze de klachten hebben neergelegd bij verschillende instanties: gemeente, politie en Inspectie voor de Gezondheidszorg. Toch is de zorgverlener nog steeds actief. Reden voor ons om aan gemeente en de Inspectie te vragen: Hoe is het toezicht geregeld op zorgverleners die met pgb-gelden werken?

Sinds 1 januari vorig jaar is er veel veranderd op het gebied van persoonsgebonden budgetten. Gemeenten zijn verantwoordelijk geworden voor een deel van de pgb-regeling. Hoogleraar Openbare Financiën Harrie Verbon vertelt ons dat het Rijk er in het verleden ‘een potje’ van heeft gemaakt als het gaat om controle op misbruik van pgb-gelden. Kunnen we er van op aan dat de gemeenten dat beter zullen doen? Of kunnen zorgverleners die kwetsbare mensen duperen, ongestoord door blijven gaan?

http://demonitor.ncrv.nl/uitzendingen/zorgverlener-sjoemelt-met-pgbs

Ouders ernstig zieke kinderen onterecht beschuldigd van kindermishandeling

“Ons dossier is het bewijs dat valse meldingen echt bestaan.” Hans en Christa Buitenhuis hebben een meervoudig gehandicapte zoon, Dinand. Zij zorgen 24 uur per dag voor hem. Vorig jaar kregen ze te maken met een onterechte melding van kindermishandeling.

Zij zijn niet de enige: ouders met kinderen die veel zorg nodig hebben, krijgen te vaak te maken met onterechte meldingen van kindermishandeling. Belangen Vereniging Intensieve Kindzorg (Bvikz) kent 41 gevallen en luidt daarom in Nieuwsuur de noodklok. “Ik heb me na die melding zo vies gevoeld”, vertelt Christa. “Je krijgt bijna het gevoel alsof je aangerand bent. Mensen die je nauwelijks kennen komen zo dichtbij je, bij je moederhart. Je wordt beoordeeld op je moederschap, waarvan zij niets weten.”

De melding was afkomstig van een kinderhospice waar Hans en Christa hun zoon voor een weekend wilde laten logeren. Het landelijke meldpunt Veilig Thuis nam contact op met het echtpaar. “Er bleek een heel omvangrijk dossier te zijn. Dat staat vol met leugens, aannames en verzinsels”, zegt Hans. Hans en Christa waren na de melding bang dat de 10-jarige Dinand uit huis zou worden geplaatst. “Straks komt er een auto voor de deur die ons kind komt weghalen. Terwijl wij niet eens weten wat er aan de hand is”, zegt Hans.

Uiteindelijk kregen de twee van Veilig Thuis te horen dat de melding onterecht was. “Ze hebben ons altijd correct behandeld”, zegt Hans. “Uiteindelijk was de conclusie dat we goed voor Dinand zorgen, dat we het op onze wijze doen en kritisch zijn. Dat zij niet hebben geconstateerd dat er iets speelt.” “Een onterechte melding is een enorme aanval op je rol als ouder. En ook een aanval op het vertrouwen in de zorgwereld.” Een ander gezin met een autistische dochter vertelt over hun ervaring. De ouders zijn zo angstig dat ze alleen anoniem met Nieuwsuur willen praten. Ze willen niet het risico lopen om nog een keer onterecht gemeld te worden.

“Onze dochter heeft heel intensieve zorg nodig. Haar spierkracht neemt steeds verder af, waardoor ze met steeds meer dingen geholpen moet worden. Daarnaast ze is autistisch.”

De ouders hebben twee onterechte meldingen gekregen. “Het is heel bedreigend als je een melding krijgt en er onderzoeken worden gestart die inhoudelijk op niks gebaseerd zijn, maar waarbij je als gezin wel onder een vergrootglas wordt gelegd.” Aan allebei de meldingen ging een conflict met de melder vooraf. “De eerste melding kwam vanuit de school waar onze dochter op zat. We hadden een conflict over de belastbaarheid van onze dochter en hebben haar op een andere school geplaatst. De oude school heeft toen een melding gedaan.”

De tweede melding werd een paar jaar later gedaan door de gemeente na een conflict over een herindicatie. Voor de ouders voelt het alsof ze gestraft werden. “Je probeert zo goed mogelijk voor je kind te zorgen en daarbij ook kritisch te zijn. Maar als je inhoudelijk vragen gaat stellen of een mening hebt, dan zijn er blijkbaar partijen die daar niet zo goed mee kunnen omgaan.” De impact van een valse melding is groot. Niet alleen voor de ouders, maar ook voor de rest van het gezin. “Het is heel traumatisch geweest voor onze oudste zoon. De situatie voelde voor hem heel onveilig, vanwege de dreiging dat een kind ook uit huis kan worden gehaald.”

Mijn adoptie

In 1974 werd Mischa Blok als Eun Hye Park geboren in Suwon in Zuid-Korea. Als driejarig meisje kwam ze naar Nederland. Haar adoptie in 1977 hoorde bij één van de eerste adoptiegolven uit Korea. Nu de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming met het advies komt om te stoppen met adopties uit het buitenland, schrijft Mischa een blog over haar verhaal.

Jongeren de dupe van pgb-systeem

Met een persoonsgebonden budget (pgb) kun je zelf zorg of hulp inschakelen. Als zorgbehoevende ben je budgethouder en verantwoordelijk voor de juiste besteding van het toegekende bedrag. Maar er zijn gevallen waarbij minderjarige budgethouders van een persoonsgebonden budget opdraaien voor een pgb-schuld.

Die schuld kan ontstaan omdat er bewust fraude is gepleegd door een zorginstelling of ouder. En soms omdat het pgb niet goed verantwoord kan worden en het zorgkantoor daarom achteraf met een terugvordering komt. Hoe vaak komt dit voor? En hoe terecht is het dat minderjarigen of verstandelijk beperkten daarvan de dupe zijn en zelfs verantwoordelijk worden gehouden? Moet niet de ouder, zorgverlener of zorginstelling die nalatig is geweest verantwoordelijk worden gehouden voor deze pgb-fraude?

Meerdere jongeren zitten nu buiten hun schuld om met een gigantische schuld. Hoe heeft die situatie kunnen opstaan en wie zijn daarvoor verantwoordelijk? En hoe kan het dat binnen onze rechtsstaat mensen verantwoordelijk worden gehouden voor schulden die ze niet zelf hebben gemaakt?

Kind van de rekening

Judith Stoker is pleegmoeder van twee jongens en een meisje, tieners die al jarenlang bij haar opgroeien. Ze is stomverbaasd als ze eind mei te horen krijgt dat de zorg voor de drie pleegkinderen te duur is geworden. Althans, dat vindt jeugdzorg organisatie Horizon. 

Judith runt met haar man voor Horizon een projectgezin, waar pleegkinderen wonen die door hun complexe gedrag eigenlijk naar een instelling moeten maar met de juiste begeleiding tóch in een gezin kunnen opgroeien. Dat is beter voor de kinderen en bovendien goedkoper. Toch besluit Horizon om deze gezinshuizen, waar meer dan dertig kwetsbare kinderen wonen, te sluiten. ZEMBLA onderzoekt hoe dat kan. 

De zorg voor pleegkinderen wordt gefinancierd door gemeenten. Elke gemeente mag, na een aanbesteding, zelf bepalen welke organisatie de pleegzorg voor haar rekening gaat nemen. ZEMBLA onderzoekt de gevolgen van die marktwerking voor de zorg en ondersteuning van pleegkinderen. Judith Stoker strijdt ondertussen om de kinderen onder geen beding de dupe te laten worden van deze ‘centenkwestie’.

Ophef in Noorwegen vanwege ‘gestolen kinderen’

In Noorwegen woedt al maanden een heftig debat over de kinderbescherming. Waar in ons land nog wel eens wordt gezegd dat Jeugdzorg veel te laat en te slap ingrijpt, worden volgens critici in Noorwegen ieder jaar honderden kinderen juist ten onrechte weggehaald bij hun ouders. Die ouders zijn op hun beurt wanhopig en spreken van ‘kinderdiefstal’.

170 deskundigen op het gebied van Jeugdzorg dienden bij de Noorse regering een petitie in tegen het optreden van de kinderbescherming. Volgens deze experts gaat Barnevernet, zoals de kinderbescherming in Noorwegen heet, veel te snel over tot uithuisplaatsing van kinderen. Van de 1.500 uithuisplaatsingen die jaarlijks plaats vinden, zijn er volgens hen 20 procent ten onrechte.

Zij pleiten daarom voor een minder hardvochtige aanpak. De huidige manier van optreden leidt volgens hen namelijk tot traumatische ervaringen bij zowel ouders als kinderen.

Ze kiezen er toch zelf voor?

Diana is haar 15-jarige dochter Savannah kwijt. Ze is weggelopen uit een gesloten jeugdzorg-instelling en Diana vreest dat haar dochter nu opnieuw door loverboys in de prostitutie is beland.