Meisje (3) week in Rotterdams huis met dode moeder

Een 3-jarig meisje heeft vorige maand vermoedelijk een week lang naast haar dode moeder in huis gezeten in Rotterdam. Het kind werd op 20 januari gevonden in een woning in het Nieuwe Westen. De 41-jarige vrouw is een natuurlijke dood gestorven. Het meisje maakt het naar omstandigheden goed. Ze is opgevangen in een pleeggezin. De zaak kwam aan het rollen toen de benedenburen last kregen van waterlekkage. Dat water kwam uit de kraan van de bovengelegen woning. Het 3-jarige kind had de kraan aan laten staan toen ze op zoek was gegaan naar eten en drinken.

De buren alarmeerden de huisbaas. Die schakelde de politie in om de deur open te krijgen. Toen werden de dode vrouw, het kind en een hond gevonden. Wethouder Sven de Langen informeerde de gemeenteraad donderdag met een brief. Daarin schrijft hij dat de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd een onderzoek is gestart. De dood van de vrouw was daarvoor niet bekendgemaakt.

Familie boos

De familie van de dode vrouw is boos op de hulpverlening. “Mijn zus heeft zelf diverse hulpkreten naar diverse instanties gestuurd. Die hebben ons als familie laten weten dat ze erbovenop zaten. Hoe kan dit dan een week onopgemerkt blijven?”, zegt een van de zussen vrijdag tegen RTV Rijnmond. “We hebben alles binnen onze mogelijkheden gedaan om onze zus te helpen”, vervolgt de zus. “Tot gedwongen opname aan toe. Maar helaas weigerde onze zus de laatste tijd al het contact met ons.”

Wethouder De Langen bevestigt dat moeder en dochter in beeld waren bij hulpverleningsinstanties. De familie verwacht een diepgravend onderzoek. “Wij kregen te horen van de kinderbescherming: ‘we hebben de zaak vanwege de rust van de familie buiten de media weten te houden’. Ik denk dat het eerder is geweest om dit onder de pet te houden.”

RTV Rijnmond

Verwarde persoon eerder helpen

Burgemeesters van grote steden zitten in hun maag met de gestage toename van het aantal verwarde personen. Plannen van minister Schippers om verwarde personen drie dagen gedwongen op te laten nemen voor observatie zijn afgewezen door de Tweede Kamer. Hulpverleners, waaronder de politie, mogen daardoor pas ingrijpen als de overlast van de verwarde persoon te groot wordt.

Burgemeester Ferd Crone van Leeuwarden zou liever al in een eerder stadium ingrijpen, voor het tot overlast komt. Hij krijgt regelmatige verzoeken van familieleden of vrienden van een verward persoon om in te grijpen. “Daarom willen we niet pas bij absolute crisis ingrijpen, maar al eerder naar binnen kunnen gaan om dat te voorkomen.” Nu maakt hij in de praktijk mee dat hulpverleners niet naar binnen mogen, omdat een verwarde persoon alle hulp weigert. De overlast door verwarde personen neemt toe, zo blijkt uit de cijfers van de Nationale Politie. Het aantal geregistreerde incidenten is in 2015 met 11 procent gestegen naar 65.831

Alleen in Amsterdam daalde het aantal meldingen. Hier wordt geëxperimenteerd met de psycholance. Meldingen bij de politie over verward gedrag worden rechtstreeks doorgezet naar deze dienst. Een psycholance lijkt van buiten op een ambulance. Van binnen is de wagen ruim en wit, met weinig apparatuur in het zicht. Uit de praktijk zou blijken dat het vervoer in de voor de verwarde persoon veel minder stressvol is dan in een politieauto met agenten. Ook voor de hulpverleners zou dat veiliger zijn en als patiënten aankomen bij een hulppost zijn zij rustiger en werken ze beter mee, is de ervaring.

Op de aangepaste ambulance zitten gespecialiseerde verpleegkundigen die op een politiemelding over verwarde mensen af gaan. In verreweg de meeste gevallen blijken de medewerkers van de psycholance de zaak zelf af te kunnen handelen. Zij schatten de situatie in en vervoeren mensen zo nodig naar de crisisopvang. En dat scheelt de politie een hoop werk.

Psychiater Jeroen Zoeteman van de Spoedeisende Psychiatrie Amsterdam, waar de psycholance onderdeel van is, noemt meer wetgeving, zoals minister Schippers voorstelde, onnodig. “Het is goed dat dit van de baan is. De wetgeving was onnodig en ik begrijp niet welk probleem hiermee opgelost had moeten worden. Er zijn voldoende manieren om mensen te helpen die psychische problemen hebben.”

Verwarde mensen (3)

Afgelopen jaar kwamen er ruim 65.000 meldingen bij de politie binnen van mensen in verwarde toestand. Wat zijn de oorzaken van de stijging van de laatste jaren? Deel 3 van het dossier Verwarde mensen. In de twee voorafgaande afleveringen liet De Monitor zien dat mensen die in verwarde toestand raken, vaak niet de goede hulp krijgen. Daarnaast zitten instanties met hun handen in het haar als het gaat om het opvangen van deze mensen. De politie wordt vaak ingeschakeld, maar is niet bevoegd om iedereen die verward is zomaar op te pakken. De GGZ is verantwoordelijk voor de opvang, maar komt middelen te kort om iedereen de nodige en goede zorg te geven. Volgens hoogleraar psychiatrie Jim Van Os laten de voorgaande uitzending precies zien wat er mis is met de hulp aan verwarde mensen:

Aan lager wal

Twee zieke oude mensen die wonen in een vochtige garagebox zonder voorzieningen. Een dagelijkse realiteit voor het echtpaar van Rooy. Kruispunt volgt mensen aan lager wal die op zoek zijn naar hulp.

Familie verwarde personen krijgt belangrijkere rol

Minister Edith Schippers (Volksgezondheid) wil dat bij verwarde personen die gevaarlijk kunnen worden, beter wordt geluisterd naar hun familieleden. Die weten vaak wanneer het slecht gaat met hun kind, broer of zus en wanneer die gedwongen opgenomen zou moeten worden. Schippers gaat de nieuwe wet die in de maak is (wet verplichte geestelijke gezondheidszorg) aanpassen zodat familieleden een sterkere positie krijgen.

De ouders van Vincent maakten onlangs mee dat hun waarschuwing, dat het weer erg slecht ging met hun zoon, die lijdt aan schizofrenie, door hulpverleners in de wind werd geslagen. Nog diezelfde week ging het goed mis. Geplaagd door de stemmen in zijn hoofd, jaagt Vincent (36) begin augustus met een mes voorbijgangers in het winkelcentrum van Spijkenisse angst aan. De politie schiet hem uiteindelijk in zijn been en buik. Hij overleeft de schietpartij, maar moet met spoed worden geopereerd.

Nu zit de psychisch zieke Vincent vast in de Scheveningse gevangenis. Zijn ouders, Regina en Hennie Kleijwegt, blijven achter met vragen. Waarom werd Vincent niet gedwongen opgenomen toen het zo slecht met hem ging? Dan had hij nu niet in de gevangenis gezeten, had er niet geschoten hoeven worden en had het winkelend publiek geen angstige middag beleefd. In EenVandaag doen ze hun verhaal.

Eerder constateerde de commissie Hoekstra al in de zaak van Bart van U., de moordenaar van oud-minister Els Borst, dat belangrijke signalen van de familie in het huidige systeem werden genegeerd.
Psychiater Damiaan Denys, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Psychiatrie (NVvP), legt uit hoe ingewikkeld het kan zijn om in de praktijk de familie te betrekken bij het besluit iemand gedwongen op te nemen.

Verwarde mensen (2)

In de eerste aflevering over ons dossier Verwarde mensen ging het over de stijging van het aantal verwarde mensen. Alleen al in 2015 kreeg de politie 65.000 meldingen binnen over mensen die een verwarde indruk maakten. Een stijging van 65 procent ten opzichte van vijf jaar geleden. Sinds de bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg is het aantal incidenten waar verwarde mensen bij betrokken zijn toegenomen.

Soms kunnen deze personen een gevaar vormen voor hun omgeving of voor zichzelf. Overheidsinstanties zitten met hun handen in het haar als het gaat om de aanpak van deze mensen. Hoe zorgen we ervoor dat ze goed geholpen kunnen worden en dat ze ondertussen geen schade kunnen veroorzaken? Wie zijn deze verwarde mensen? Hoe worden ze begeleid en is de geboden hulp voldoende?

In de tweede aflevering wordt een casus rond een verwarde man uitgelicht. Jarenlang heeft zijn familie geschreeuwd om hulp. Tevergeefs. En op het moment dat de instanties met elkaar moeten gaan samenwerken, omdat het uit de hand dreigt te lopen met de man, is het te laat. We reconstrueren hoe het zover kon komen, hoe de aanpak tekortschoot en spreken met familieleden, instanties, hulpverleners en politie.

Verwarde mensen (1)

Fietsende man van A7 gehaald.’ ‘Verwarde man maakt de buurt wakker en belt negen keer 112.’ ‘Verwarde vrouw vernielt balkon.’ We horen het steeds vaker: er is een verwarde man of vrouw gesignaleerd. Alleen al in 2015 kreeg de politie 65.000 meldingen binnen over mensen die een verwarde indruk maakten. Een stijging van 65 procent ten opzichte van vijf jaar geleden. Sinds de bezuinigingen op de geestelijke gezondheidszorg is het aantal incidenten waar verwarde mensen bij betrokken zijn toegenomen.

Soms kunnen deze personen een gevaar vormen voor hun omgeving of voor zichzelf. Overheidsinstanties zitten met hun handen in het haar als het gaat om de aanpak van deze mensen. Hoe zorgen we ervoor dat ze goed geholpen kunnen worden en dat ze ondertussen geen schade kunnen veroorzaken? Wie zijn deze verwarde mensen? Hoe worden ze begeleid en is de geboden hulp voldoende? We kregen diverse tips uit het werkveld. Allen trekken aan de bel. De aanpak schiet tekort, terwijl het probleem steeds groter wordt. We duiken in de wereld van de verwarde mensen en spreken met familieleden, instanties, hulpverleners en politie.

DexFoundation realiseert eerste huis

Na vijf jaar heeft de DexFoundation het eerste huis gerealiseerd voor kinderen met autisme die in de reguliere zorg niet terecht kunnen. Vijf jaar geleden schreef oprichtster Josette Budding een boek over de opvang van hun zoon Dex, een autistisch jongen met een ernstig verstandelijk handicap en zo ging het balletje rollen.

Josette wilde geld inzamelen voor het stoeistalproject, een soort zorgboerderij waar kinderen die niet in de reguliere zorg terecht kunnen worden opgevangen. Vijf jaar later is het eerste huis, het huis voor Dex bijna gerealiseerd. Het enige wat ze nog moeten doen is de belevingstuin inrichten en daar hebben ze hulp bij nodig.

Linda is gesprongen

In de vroege avond van 31 december 2015 springt Linda van Oosterbaan voor het oog van buiten spelende kinderen van de flat waarin ze woont. Ze overlijdt ter plekke. Linda had een borderline persoonlijkheidsstoornis en psychotische klachten. In het verleden is ze herhaaldelijk gedwongen opgenomen in psychiatrische instellingen.

Sinds het voorjaar van 2015 wordt ze thuis behandeld door GGZ Breburg. De laatste weken van haar leven gaat het heel erg slecht met Linda. Politie en ambulance moeten een paar keer per week voor haar uitrukken. Ze doet meerdere zelfmoordpogingen of dreigt daarmee. Ze rent zelfs een keer de snelweg op. Ze geeft bij GGZ Breburg regelmatig aan dat ze hulp nodig heeft en opgenomen wil worden. Ook haar moeder en zus dringen daar veelvuldig op aan. Maar GGZ Breburg weigert.

De instelling heeft besloten dat het voor Linda beter is als ze eigen verantwoordelijkheid neemt voor haar leven. Daarmee neemt GGZ Breburg bewust een risico. Sally (5) zag Linda vallen en slaapt sindsdien slecht. Ook op school gaat het niet goed. In 2015 meldt de politie bijna zesenzestig duizend incidenten waarbij verwarde personen zijn betrokken. Sinds 2011 is een stijging van 65 procent gerapporteerd.

Zembla onderzoekt: waar ligt de grens van de eigen verantwoordelijkheid die de GGZ patiënten als Linda geeft? En wie is verantwoordelijk voor de maatschappelijke schade die ontstaat als de GGZ een psychiatrische patiënt niet wil opnemen?