Zorgverlener sjoemelt met PGB’s

In deze tweede uitzending over PGB’s, onderzoeken we een specifieke zorgverlener die met PGB-gelden werkt. We kregen 31 onafhankelijke klachten over deze organisatie binnen. Hoe fundamenteel zijn deze klachten en waarom is de zorgverlener nog steeds actief, hoewel er verre van goede zorg geleverd wordt?

Na ons verhaal over minderjarigen die ineens worden opgezadeld met een pgb-schuld, kregen we tientallen tips van mensen die ontevreden zijn over de zorg die ze via hun persoonsgebonden budget hebben gekregen. Ook kregen we tientallen tips over een zorginstelling die in verschillende gemeenten actief is. De klachten van oud-cliënten en oud-medewerkers komen overeen: de zorg zou bij de instelling ernstig tekort schieten. Tipgevers geven aan dat ze de klachten hebben neergelegd bij verschillende instanties: gemeente, politie en Inspectie voor de Gezondheidszorg. Toch is de zorgverlener nog steeds actief. Reden voor ons om aan gemeente en de Inspectie te vragen: Hoe is het toezicht geregeld op zorgverleners die met pgb-gelden werken?

Sinds 1 januari vorig jaar is er veel veranderd op het gebied van persoonsgebonden budgetten. Gemeenten zijn verantwoordelijk geworden voor een deel van de pgb-regeling. Hoogleraar Openbare Financiën Harrie Verbon vertelt ons dat het Rijk er in het verleden ‘een potje’ van heeft gemaakt als het gaat om controle op misbruik van pgb-gelden. Kunnen we er van op aan dat de gemeenten dat beter zullen doen? Of kunnen zorgverleners die kwetsbare mensen duperen, ongestoord door blijven gaan?

http://demonitor.ncrv.nl/uitzendingen/zorgverlener-sjoemelt-met-pgbs

Verwarde mensen (3)

Afgelopen jaar kwamen er ruim 65.000 meldingen bij de politie binnen van mensen in verwarde toestand. Wat zijn de oorzaken van de stijging van de laatste jaren? Deel 3 van het dossier Verwarde mensen. In de twee voorafgaande afleveringen liet De Monitor zien dat mensen die in verwarde toestand raken, vaak niet de goede hulp krijgen. Daarnaast zitten instanties met hun handen in het haar als het gaat om het opvangen van deze mensen. De politie wordt vaak ingeschakeld, maar is niet bevoegd om iedereen die verward is zomaar op te pakken. De GGZ is verantwoordelijk voor de opvang, maar komt middelen te kort om iedereen de nodige en goede zorg te geven. Volgens hoogleraar psychiatrie Jim Van Os laten de voorgaande uitzending precies zien wat er mis is met de hulp aan verwarde mensen:

Ouders ernstig zieke kinderen onterecht beschuldigd van kindermishandeling

“Ons dossier is het bewijs dat valse meldingen echt bestaan.” Hans en Christa Buitenhuis hebben een meervoudig gehandicapte zoon, Dinand. Zij zorgen 24 uur per dag voor hem. Vorig jaar kregen ze te maken met een onterechte melding van kindermishandeling.

Zij zijn niet de enige: ouders met kinderen die veel zorg nodig hebben, krijgen te vaak te maken met onterechte meldingen van kindermishandeling. Belangen Vereniging Intensieve Kindzorg (Bvikz) kent 41 gevallen en luidt daarom in Nieuwsuur de noodklok. “Ik heb me na die melding zo vies gevoeld”, vertelt Christa. “Je krijgt bijna het gevoel alsof je aangerand bent. Mensen die je nauwelijks kennen komen zo dichtbij je, bij je moederhart. Je wordt beoordeeld op je moederschap, waarvan zij niets weten.”

De melding was afkomstig van een kinderhospice waar Hans en Christa hun zoon voor een weekend wilde laten logeren. Het landelijke meldpunt Veilig Thuis nam contact op met het echtpaar. “Er bleek een heel omvangrijk dossier te zijn. Dat staat vol met leugens, aannames en verzinsels”, zegt Hans. Hans en Christa waren na de melding bang dat de 10-jarige Dinand uit huis zou worden geplaatst. “Straks komt er een auto voor de deur die ons kind komt weghalen. Terwijl wij niet eens weten wat er aan de hand is”, zegt Hans.

Uiteindelijk kregen de twee van Veilig Thuis te horen dat de melding onterecht was. “Ze hebben ons altijd correct behandeld”, zegt Hans. “Uiteindelijk was de conclusie dat we goed voor Dinand zorgen, dat we het op onze wijze doen en kritisch zijn. Dat zij niet hebben geconstateerd dat er iets speelt.” “Een onterechte melding is een enorme aanval op je rol als ouder. En ook een aanval op het vertrouwen in de zorgwereld.” Een ander gezin met een autistische dochter vertelt over hun ervaring. De ouders zijn zo angstig dat ze alleen anoniem met Nieuwsuur willen praten. Ze willen niet het risico lopen om nog een keer onterecht gemeld te worden.

“Onze dochter heeft heel intensieve zorg nodig. Haar spierkracht neemt steeds verder af, waardoor ze met steeds meer dingen geholpen moet worden. Daarnaast ze is autistisch.”

De ouders hebben twee onterechte meldingen gekregen. “Het is heel bedreigend als je een melding krijgt en er onderzoeken worden gestart die inhoudelijk op niks gebaseerd zijn, maar waarbij je als gezin wel onder een vergrootglas wordt gelegd.” Aan allebei de meldingen ging een conflict met de melder vooraf. “De eerste melding kwam vanuit de school waar onze dochter op zat. We hadden een conflict over de belastbaarheid van onze dochter en hebben haar op een andere school geplaatst. De oude school heeft toen een melding gedaan.”

De tweede melding werd een paar jaar later gedaan door de gemeente na een conflict over een herindicatie. Voor de ouders voelt het alsof ze gestraft werden. “Je probeert zo goed mogelijk voor je kind te zorgen en daarbij ook kritisch te zijn. Maar als je inhoudelijk vragen gaat stellen of een mening hebt, dan zijn er blijkbaar partijen die daar niet zo goed mee kunnen omgaan.” De impact van een valse melding is groot. Niet alleen voor de ouders, maar ook voor de rest van het gezin. “Het is heel traumatisch geweest voor onze oudste zoon. De situatie voelde voor hem heel onveilig, vanwege de dreiging dat een kind ook uit huis kan worden gehaald.”

Mijn adoptie

In 1974 werd Mischa Blok als Eun Hye Park geboren in Suwon in Zuid-Korea. Als driejarig meisje kwam ze naar Nederland. Haar adoptie in 1977 hoorde bij één van de eerste adoptiegolven uit Korea. Nu de Raad voor Strafrechtstoepassing en Jeugdbescherming met het advies komt om te stoppen met adopties uit het buitenland, schrijft Mischa een blog over haar verhaal.