Schrijnend verhaal over misbruik in gezin

 ‘Met name mijn vader noemde mij duivelskind. Mijn ouders geloofden dat ik slecht was. Het slechte. De duivel.’ Dat vertaalde zich in ‘misbruik, opgesloten worden, geslagen worden, geschopt worden en in een diepvrieskist gestopt te worden’. Het is de trieste samenvatting van Angels leven. Het misbruik hield pas op toen ze 25 was.

Op de mavo begon het op te vallen, toen stelden mensen de eerste vragen. Ze woonde zelfs een tijdje bij de directeur. Maar Jeugdzorg vond dat ze terug naar huis kon. ‘Dat vond ik zo schokkend’, zegt Maria Genova, de auteur van het boek over Angels leven. ‘Dit meisje was gevlucht, was onveilig, maar moet terug van de gezinsvoogd. Waarna ze weer werd verkracht en mishandeld.’

Waarom wil Angel haar verhaal publiekelijk vertellen? ‘Om slachtoffers een stem te geven. Zaken als Dutroux en Robert M. worden breed uitgemeten in de pers. Maar over kindermisbruik staan maar kleine berichtjes.’

Kinderen te koop

Ouders die op papier dood zijn maar in werkelijkheid nog leven, wanhopig op zoek naar hun kinderen die in Nederland geadopteerd zijn. 2 jaar geleden onthulde Brandpunt de misstanden bij de adoptie van kinderen uit Ethiopië. Een van die adopties is deze week in Ethiopie vernietigd, een unicum. Maar intussen is het nog altijd mogelijk om kinderen uit het Afrikaanse land hier naartoe te halen. Aart Zeeman over waarom de adoptie van kinderen uit Ethiopië stilgelegd moet worden.

Uithuisplaatsing vanuit de intercity Tilburg Eindhoven

De business van uithuisplaatsingen is hard werken hoor. Het vergt protocollen en planning. Agenda’s moeten op elkaar afgestemd worden voordat er een indicatie voor uithuisplaatsing opgesteld kan worden. Dan kijken waar nog plek is, een startgesprek met de ouders houden, zonder het kind er bij, en vragen beantwoorden. Soms laat je drukke schema van inmenging in de persoonlijke levenssfeer van anderen je geen andere keus dan in de trein een belletje te plegen met collega’s. Want: “Hoe het nu thuis gaat, het gaat eigenlijk steeds slechter. Ik wil even met jou overleggen of er deze week nog een gesprek kan zijn met de ouders. Liefst op donderdag want dan kan de hulpverlening er ook bij zijn. OK. Hmm-mm. Hihihi. Het is voor een plaatsing voor de dag en nacht. Ja hahaha. Er is al plek voor hem. De indicatie is al rond.” Aldus een mevrouw van Combinatie Jeugdzorg, vanmorgen in de intercity van Tilburg naar Eindhoven.

Bijna 18

Batany (17), Giovanni (16) en ‘straatnigger’ Rigel (17) zitten vast in de jeugdinrichting ‘De Hartelborgt. Lukt het ‘het systeem’ om hen anders te laten denken en handelen, zodat ze als volwassenen uit de problemen blijven?

Documentairemaker Ingeborg Jansen volgt enkele jonge gedetineerden vanaf het moment van hun veroordeling tot een half jaar na hun vrijkomst. Dagelijkse routine in de inrichting – eten, luchten, groepstherapie, bezoek – wordt afgewisseld met gesprekken met de jongens in hun cel. Vaak leidt dat tot openhartige, niet zelden onthutsende ontboezemingen.

Over perspectief, over het belang van geld, van vrienden. En van moeders. Want als er iets is waar deze jongens aan hechten dan is het wel familie en dan vooral hun moeder.

Het allerbelangrijkste in hun leven echter is geld, getuige de tatoeage van Rigel. Drie letters verdeeld over drie vingers spellen M O B, Money Over Bitches, of zoals hij het zelf zegt ‘geld gaat voor een meisje’. Wat je misschien bij Albert Heijn verdient, 500, 1000, dat kun je ook in een dag maken, of het dubbele zelfs. Jouw salaris maak ik misschien in één dag. Dat is wel het risico waard.

Als de jongens na maanden vrijkomen, hebben ze nog met toezicht en verplichte therapieën te maken. Nu moeten ze laten zien of ze tegen de verlokkingen van de buitenwereld zijn opgewassen. Of ze een baan vinden en kunnen behouden. Of ze, als ze dadelijk 18 zijn, het leven van het gemakkelijke geld en de criminaliteit achter zich kunnen laten.