Huize Alexandra

30-01-2013  Filmmaker Sarah Harkink (1987) zoekt oude vriendinnen op, die samen met haar op de gesloten meisjesafdeling (sector Alexandra) van de justitiële inrichting Harreveld in Almelo zaten. Ze trekt schokkende conclusies. In Huize Alexandra werden meisjes geplaatst met ernstige gedragsstoornissen. Het ontbrak vaak aan begeleiding en behandeling was er nauwelijks. Inmiddels is de inrichting gesloten.

Voor haar film zoekt Sarah Harkink oude vriendinnen op, die samen met haar op de gesloten meisjesafdeling zaten. Ze trekt schokkende conclusies.

Als Harkink haar dossier leest, komt dit op haar over alsof het over iemand anders gaat. “Blijkbaar was ik een verschrikkelijk kind. Een meisje dat een politieagent had geslagen, drugs gebruikte en steeds van school werd gestuurd. Een meisje dat haar ouders overspannen had gemaakt, dat haar vader met een schaar bedreigde en van wie de broers geen contact meer met haar wilden. Ik kan me er niks meer van herinneren.”

Na haar vrijlating gaat ze studeren aan de Hogeschool voor de Kunsten in Utrecht. Voor haar film zoekt ze de drie beste vriendinnen van toen op om te zien hoe het hen vergaat na hun verblijf in Alexandra. Het blijkt beduidend minder goed met hen te gaan dan met Sarah. Karin was uit de instelling ontsnapt en is in België terechtgekomen. De tijd, die zij in de instelling doorbracht, heeft diepe wonden nagelaten. Marcella leefde na Alexandra jaren op straat. Marina werkt in de prostitutie en dreigt haar kind te moeten afstaan aan Jeugdzorg.

Meer en meer raakt Sarah ervan overtuigd dat Alexandra eerder kwaad dan goed heeft gedaan. Ze bezoekt een aantal van haar oud-behandelaars en professor Doreleijers, die onderzoek deed naar het effect dat Alexandra op meisjes heeft. De conclusie: met negentig procent van de meisjes die er zonder wetenschappelijke basis behandeld werden, gaat het niet goed.

Omringd door zorg, maar toch niet veilig

05-01-2013  Misbruik van kinderen in instellingen. De commisies Deetman en Samsom schreven er dikke rapporten over met verhalen van de slachtoffers, waar nu, vaak pas na tientallen jaren, voor het eerst naar geluisterd wordt.

Waarom duurde dat zolang? Dat blijft de grote vraag, waar ook de slachtoffers mee blijven worstelen, zoals Marcel, die als 13-jarige jongetje in een kindertehuis werd misbruikt.

Weer verplaatst goed voor Martina

Martina zal er niet zoveel van merken dat ze weer verplaatst wordt, dit keer naar oma Tallie. Dat zeggen gezinsvoogd Marc Roeles en kinderpsychiater Peter Dijkshoorn. Martina werd direct na de geboorte bij haar biologische ouders weggehaald. Die probeerden alles om hun kindje weer terug te krijgen.

Arjan en Monieks strijd tegen Jeugdzorg

Arjan en Moniek voeren strijd om hun dochter Martina terug te krijgen. Tien minuten na de geboorte werd ze weggenomen. Volgens de hulpverlening is er een potentieel risico voor de baby. Zal hun kindje nog terugkomen?

In juni 2012 besteedde De Vijfde Dag aandacht aan het verhaal over Moniek en Arjan. Het bleek dat het aantal verzoeken in Nederland tot weghalen van het kindje meteen na de geboorte in twee jaar tijd verdubbeld was. De Raad voor de Kinderbescherming legde in de studio uit in wanneer zij zo’n heftige beslissing nemen.

Aan het begin van het nieuwe jaar kijkt De Vijfde Dag hoe het met het gezinnetje gaat. Dochter Martina is nog altijd bij een pleeggezin. Maar daar komt misschien verandering in.